PFZW

Interview

Het nieuwe normaal: werken en leven na corona

Anne werkt als ic-verpleegkundige, Tessa is programmeur bij TivoliVredenburg. Corona zorgde voor volle bedden in het ziekenhuis, en legen stoelen in het theater. Zijn Anne en Tessa door de pandemie anders over hun werk gaan denken? En welke veranderingen die onder druk van het virus zijn ontstaan, willen ze behouden? In TivoliVredenburg gaan Anne en Tessa met elkaar in gesprek over werken en leven na corona: het nieuwe normaal.

Tessa: “Ik kan me voorstellen dat jouw werk compleet veranderde toen het coronavirus uitbrak.”
Anne: “Het veranderde natuurlijk voor ons allebei, maar op een totaal andere manier. Mijn werk ging gewoon door. In zekere zin bleef het ook hetzelfde: de patiënten bleven en de zorg zelf veranderde niet per se. Wel de manier waarop we dat deden, het nieuwe ziektebeeld waar we mee te maken hadden en natuurlijk dat het hele land op slot ging en wij ongeveer de enigen waren die nog naar ons werk gingen. En we werkten opeens op een andere en intensievere manier samen met collega’s van andere afdelingen om de zorg voor de patiënten aan te kunnen.
Herinner jij je het moment nog dat jullie dicht moesten?”

Machteloos

Tessa: “Heel goed. We hebben die avond met alle collega’s tot laat doorgewerkt om het programma te cancellen. En dan stopt het ineens. Normaal maken we van TivoliVredenburg een leuke, bruisende plek waar mensen naartoe komen voor een concert of interessante lezing. Alles was onzeker.”
Anne: “Je voelt je natuurlijk machteloos.”
Tessa: “Ja, maar de knop ging wel snel om. We moesten bedenken hoe we (een beetje van) wat we normaal doen naar de bezoekers toe konden brengen. Online programma’s waren onze oplossing. We veranderden van een podium in een soort televisiestudio. Met artiesten en sprekers met wie we vaak samenwerken, zijn we livestreams gaan maken. Dat bleek heel goed te werken. In januari, net voordat het vaccinatieprogramma begon, hebben we bijvoorbeeld een hoogleraar Vaccinologie uitgenodigd om vragen van mensen over de vaccins te beantwoorden. Daardoor had ik het gevoel dat ik ook nog een nuttige bijdrage leverde.”

Anne Schipper - IC-verpleegkundige

Anne Schipper (30) werkt als ic-verpleegkundige bij het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda. Samen met haar man heeft ze een zoon van 5 en een dochter van 3.

Anne aan het werk op de IC.

Nieuwe kanten van jezelf ontdekken

Anne: “Is jouw werk door corona erg veranderd?
Tessa: “Ja, enorm. Publiek is belangrijk voor ons en alles wat we doen, doen we voor hen. Maar ik heb door corona wel gemerkt dat je ook zonder fysieke aanwezigheid mensen kunt vermaken of informeren.”
Anne: “Beter dan je had verwacht?”
Tessa: “Veel beter. Bij een livestream krijgen we bijvoorbeeld veel meer reacties in de comments dan tijdens een programma in een zaal. Online vinden mensen het soms makkelijker om hun mening te geven. De interactie was dus veel beter, en ondanks de afstand was er verbinding.

"We veranderden van een podium in een soort televisiestudio"

Daarnaast vond ik het tof om te zien dat je als organisatie veel veerkrachtiger bent dan je denkt. We hebben in Tivoli zo vaak met veranderende maatregelen te maken gehad, maar iedere keer pasten we ons weer aan. Dat duurde even, want in het begin ben je vooral bezig met wat niet meer kan. Maar daarna gaat de knop om en hebben veel collega’s, waaronder ik, een kant van zichzelf kunnen laten zien die ze anders misschien nooit hadden ontdekt. Lichttechnici werden ineens cameramannen en ik heb shows gepresenteerd.”
Anne: “Dat herken ik wel! Bij ons volgden verpleegkundigen van andere verpleegafdelingen een opleiding, zodat ze op de ic aan de slag konden. Die hulp hadden we hard nodig om alle zorg voor patiënten aan te kunnen. Maar zonder corona was zo’n opleiding nooit zo snel van de grond gekomen. Net als de nieuwe ic die binnen een week werd gebouwd. Een week! Zo’n technische ruimte, vol apparatuur, die volgens strenge regels gebouwd moet worden. Maar hij stond er.”

Tessa: Ben je door corona anders naar je werk gaan kijken?”
Anne: “Ik ben vooral meer voor mijn werk gaan staan. Vóór corona had ik nooit zo’n behoefte om over mijn werk te praten. Privé en werk waren bijna twee aparte werelden. Maar nu de zorg zo actueel is, heb ik veel meer de behoefte om erover te praten, voor mijn werk op te komen en mijn mening te geven. Ik voel het bijna als een plicht, want mijn mening is relevanter dan ooit.”
Tessa: “Ben je ook trots?”
Anne: “Ontzettend trots!”
Tessa: “Het doet vast iets met jou als mens. Weten dat je zo’n waardevolle bijdrage levert.”
Anne: “Ik denk dat ik voor de meeste zorgcollega’s spreek als ik zeg dat we niet graag in de schijnwerpers staan. Maar de aandacht die er voor de zorg was, hielp wel om in te zien welke prestatie we samen leveren.”

"Nu de zorg zo actueel is, heb ik veel meer de behoefte voor mijn werk op te komen"

Samen doen

Tessa: “Heeft corona dat saamhorigheidsgevoel versterkt?”
Anne: “Heel erg en dat wil ik graag behouden. Dat samenwerken is heel goed geweest voor de verhoudingen onder collega’s. Tijdens corona had iedereen hetzelfde doel, dezelfde focus. Dit merkte je in de samenwerking met andere afdelingen. De ergste druk is er nu gelukkig af, waardoor je merkt dat je snel terugvalt in oude richtlijnen en werkwijzen. Waar je soms niet omheen kunt, want in het ziekenhuis liggen die nu eenmaal vast. Maar ik hoop wel dat we daar iets van vast kunnen houden.”
Tessa: “Ik herken dat saamhorigheidsgevoel heel erg. In een grote organisatie als TivoliVredenburg heb je te maken met verschillende afdelingen die allemaal hun eigen belangen hebben. In coronatijd moesten we – nog meer dan normaal – met elkaar samenwerken en van elkaar leren. Ik hoop dat die openheid blijft en dat we blijven innoveren. Je hebt vaak de neiging om iets te blijven doen zoals je gewend bent, omdat het werkt. Maar de experimenteerdrift die tijdens corona noodzakelijk was, is goed voor ons. Ik hoop dat we die behouden.”

Tessa Hagen - Programmeur

Tessa Hagen (35) is programmeur Kennis & Debat bij Tivoli Vredenburg in Utrecht.  

Tessa in haar nieuwe rol als presentatrice.

Tegen je grenzen aanlopen en er overheen gaan

Anne: “Heeft corona jou persoonlijk ook iets gebracht?”
Tessa: “Ik durf dit bijna niet tegen jou te zeggen, maar wat het mij vooral heeft gebracht, is rust.”
Anne: “Ik snap het hoor, ik hoor dat van veel mensen.”
Tessa: “Mijn leven was vóór corona best stressvol en stond voor een groot deel in het teken van dit bruisende gebouw. Waar altijd iets te doen is en waar ik me heel verantwoordelijk voel om mijn programma’s zo leuk mogelijk te maken.”
Anne: “Iets te verantwoordelijk?”
Tessa: “Ik denk dat ik mijn grens vlak voor corona inderdaad net had bereikt, of in ieder geval was-ie in zicht. Maar ineens was er heel veel rust. Ik ging beter slapen en er kwam ruimte voor andere dingen. Zo ben ik zelfs verliefd geworden!
Anne: “Wat heerlijk!”
Tessa: “Hoe is dat voor jou? Want de rust was voor jou natuurlijk ver te zoeken.”
Anne: “Ik weet door corona nog beter waar mijn grenzen liggen.”
Tessa: “Ben je er ook overheen gegaan?”
Anne: “Tegenaan gelopen zeker, maar ook wel overheen gegaan ja. Het is zo’n heftige tijd geweest, met zoveel emoties, dat je dat niet eens bewust meemaakt als je er middenin zit. Totdat ik slechter ging slapen en aan niets anders meer kon denken dan aan werk en corona. Eenmaal thuis was er ook geen ruimte voor ontspanning, want daar stortte ik me op de schoolwerkjes van mijn twee kinderen die niet naar school konden. Er was gewoon geen tijd voor iets anders. Ik weet nu wat de signalen zijn die ik toen heb genegeerd, en ik hoop dat als het ooit weer zover komt, ik daar eerder op in kan spelen.”
Tessa: “Corona heeft me laten zien dat er in rust ook heel veel moois schuilt. Dat de wereld niet vergaat als het even niet zo druk is. Ik ben rust meer gaan waarderen, en weet nu dat mijn leven ook waardevol is als het niet bol staat van programma’s, feestjes en altijd maar druk zijn.”
Anne: “Want even stilstaan is ook niet erg.”
Tessa: “Precies! Dat wordt mijn uitdaging: de balans die ik tussen werk, privé, rust en spanning heb gevonden, behouden.”

Misschien vind je dit ook leuk: